بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٣

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

اى انكاركننده ، بىفرمانى مكن خرد را كه به‌حقيقت درست شد قياسى و يكسان گشت .

ان يعد « 1 » فى الجسم يوما روحه * فهو كالرّبع خلا ثمّ عمر

اگر باز آيد در تن روزى جان وى ، چو سرائى است كه خالى شد ، پس آنگاه آبادان گشت .

و هى الدّنيا اذاها ابدا * زمر واردة اثر زمر « 2 »

وى است اين جهان ، كه آزار وى هميشه گروه‌هائى است آينده‌اى « 3 » پى گروه‌هائى .

بديع الزّمان الهمدانىّ :

ما اخذل المرء و اقساه * مصبحه لهو و ممساه

زهى خوار مردم و زهى سخت‌دل كه هست بامدادان او هوس و شبانگاهان وى .

ما لك يا غافل حتّى متى * يذكرك الموت و تنساه

چه شده است ترا اى غافل ، تا كى ياد مىكند ترا مرگ و فراموش مىكنى تو وى را .

و قال ايضا :

نحن من العمر فى رجاء * و منك يا موت فى يقين

ما از زندگانى در اميديم و از تو اى مرگ در يقينيم .

نحن اذا غرّنا غرور * ننزو و لكنّنا نلين

ما چو فريبد ما را فريبى ، برمىسكيزيم « 4 » و لكن ما باز نرم مىشويم .

و قال ايضا :

تأمّل هل الدّنيا القليل متاعها * و ما نحن فيه غير احلام نائم

بينديش كه هست اين جهان كه اندك است كالاى او و آنچه ما دروئيم جز خوابهاى مرد خفته ؟

( 1 ) . لزوم ، ج 1 ، ص 609 ، س 7 : « ان تعد » . ( 2 ) . لزوم ، ج 1 ، ص 609 ، س 8 . ( 3 ) . در اينجا « ياء نكره » به دنبال موصوف و صفت هردو آمده است . ( 4 ) . سكيزيدن : « جست و خيز كردن و جفتك انداختن چارپا . » فرهنگ لغات ادبى .