بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

الباب الحادى عشر فى الشّيب و الزّهد

گمراهى بادا مر كسى را كه دامن برزده است در جمع كردن مال ، در زندگانى دامن برزده‌اى از جهت نيست شدن را .

دائبا يكثر القناطير للوا * رث و العمر دائبا فى انقضاء « 1 »

پيوسته پر مىكند خامهاى گاو پر زر را ، از جهت ميراث‌خوار را و زندگانى هميشه در گذشتن است .

حبّذا كثرة القناطير لوكا * ن « 2 » لربّ الكنوز كنز بقاء

دوستا بسيارى خامهاى گاو پر زر اگر بودى مر خداوند گنج‌ها را گنج باقى ماندن .

الاستاذ ابو بكر الخوارزمىّ :

و انّى لارجو الشّيب ثمّ اخافه * كما يرتجى شرب الدّواء و يحذر

و به‌درستى من اميد مىدارم از پيرى ، پس آنگاه مىترسم از وى ، همچونكه اميد داشته مىشود از دارو خوردن و ترسيده مىشود از وى .

هو الضّيف ان يسبق فعيش مكدّر * علىّ و ان يسبق فموت مقدّر

او ميهمان است اگر پيشى گيرد ، زندگانى تيره بود ، و اگر پيشى گرفته شود بر وى ، مرگى بود تقدير كرده .

ابو العلاء المعرىّ :

امر الواحد « 3 » فاقبل ما امر * و اشكر اللّه ان العذب امرّ

فرمان داده است يك خداى قبول كن ، آنچه فرمان داد و شكر گوى خداى را اگر آب خوش تلخ شود .

( 84 )

اضمر الخيفة و اضمر قلّما * احرز الطّرف المدى حتّى ضمر « 4 »

به دل اندر كن ترس را و لاغر شو كه اندك بود كه برسد اسب نيكو بغايت تا باريك ميان بشود .

ايّها الجاحد « 5 » لا تعص النّهى * فلقد صحّ قياس و استمر

( 1 ) . ابن الرّومى . ك ، ج 3 ، ص 41 و ابن الرّومى . ش ، ص 25 ، س 1 . ( 2 ) . ابن الرّومى . ك ، ج 3 ، ص 41 ؛ ابن الرّومى . ش ، ص 25 ، س 2 : « لو كانت » . ( 3 ) . لزوم ، ج 1 ، ص 609 ، س 3 : « الخالق » . ( 4 ) . لزوم ، ج 1 ، ص 609 ، س 4 . ( 5 ) . لزوم ، ج 1 ، ص 609 ، س 5 : « الملحد » .