بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٩

الباب العاشر فى التّهانى و التّعازى

صاحب الكتاب :

ايا من له كفّ الى البحر تعتزى * و ايدى الورى تنمى الى الجلمد الصّخر

اى آن‌كس كه وراست كفى كه به دريا نسبت مىدارد ، و دست‌هاى آفريدگان نسبت مىدارد به سنگ سخت .

اتاك زمان ضاحك متهلّل * له طلعة الازهار بل وجهك النّضر

آمده است بر تو روزگار خندان گشاده‌روى ، وى را هست طلعت شكوفه‌ها ، بل روى تازهء تو .

و زفّ اليك العيد و هو بلا حلى * فاضحت له علياك عقدا على النّحر

و عروس‌وار فرستاده شد به‌سوى تو عيد و وى بىپيرايه بود ، بسنده است مرو را كارهاى بزرگ تو گردن‌بندى بر سينهء وى .

فعيّد و ضحّ الحاسدين فانّهم * من الشّاء و الانعام اجدر بالنّحر

عيد كن و قربانى كن حاسدان را كه به‌درستى ايشان از گوسفندان و از شتران سزاوارترند به كشتن .

فدامت علاك الغرّ كالشّهب زينة * و كالرّمل لا يؤتى عليهنّ بالحصر

دائم بادا كارهاى بزرگ سپيد روى تو چو ستارگان در زيور و چو ريگ آورده نمىشود بر ايشان شمردن .