بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٥

الباب العاشر فى التّهانى و التّعازى

ما حزنى الّا لان لم يمت * بموته من اهله تسعة

نيست اندوه من مگر از براى آن‌كه نمرد به مرگ او از خويشاوندان او نه كس .

مصيبة لا غفر اللّه لى * ان انا اذريت لها دمعة

مصيبتى است نيامرزاد خداى مرا ، اگر من فرو بارم از بهر اين مصيبت يكى اشك .

ابو العلاء المعرّى فى الصّاحب اسمعيل بن عبّاد :

هذى نواعى العلى مذ متّ نادية * من بعد ما ندبتك الخرّد العين

اينك خبر مرگ در دهندگان كارهاى بزرگ ، از آنگاه باز كه به مردى ، گوينده‌اند از پس آنكه گريستند بر تو زنان شرمگين ( يعنى فراخ چشم ) .

تبكى عليك العطايا و الصّلات كما * تبكى عليك الرّعايا و السّلاطين

مىگريند بر تو عطاها و صله‌ها ، همچنان‌كه مىگريند بر تو زيردستان و سلطانان .

ابزون بن مهفرد العمّانىّ :

من زلزل الجبل المنيف فهدّه ؟ * قدر اتيح فما استطاعوا ردّه

كيست كه بجنبانيد كوه بلند را و پست كرد وى را ؟ قضائى است تقدير كرده شده ، نتوانستند بازگردانيدن وى را .

العبد يجزع و المقدّر كائن * و اللّه ينجز كلّ حين وعده

بنده ناشكيبائى مىكند ؛ و آنچه تقدير گرديد ، هست مىشود ؛ و خداى - عزّ و جلّ - تمام مىكند هر وقتى وعدهء خويش را .

الاستاذ البارع برهان الدّين المطرّزىّ :

صدر الائمّة ان منيت بخطّة * نكراء كادت تصدع الاكبادا

اى صدر الائمّه اگر مبتلا شده‌اى به كار دشوار بيمناك كه نزديك است كه بشكافد جگرها را .

( 80 )

فلانت طود و هى ريح عاصف * و الرّيح ليس تزعزع الاطوادا

تو كوهى و اين مصيبت باد سخت‌روست ، و باد نجنباند كوهها را .

الرّضىّ الموسوىّ يهنّئ بهاء الدّولة بابلاله من علّة الحقته :