بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

الباب التّاسع فى شكاية الدّهر و اهله

گوشت پاره هردو كلبدانه « 1 » دهن حوادث و دندان وى .

و منها :

فلا الدّين ينهاه و لا خوف ربّه * و لا يسمع الشّكوى و انّى جوابها

نه دين وى بازمىدارد وى را ، و نه ترس خداى خويش ، و نه مىشنود گله را ، و از كجا گويد جواب آن گله ؟

ابو الفرج بن هندو :

سألت زمانى و هو بالجهل مولع * و بالسّخف مهتزّ و بالنّقص مختصّ

پرسيدم روزگار خويش را و اين روزگار به نادانى حريص است ، و به تنك‌عقلى جنبان است از شادى ، و به نقصان خاص است .

فقلت له : هل من طريق الى الغنى ؟ * فقال : طريقان الوقاحة و النّقص

بگفتم مر روزگار خويش را : هيچ راهى هست به‌سوى توانگرى ؟ بگفت : دو راه هست : خيره‌روئى و نقصان .

صاحب الكتاب :

ايا نفس صبرا قد مضى النّاس بالمنى * و ما لك من حظّ سوى الجهد و الكدّ

اى تن من ، شكيبائى كن ، بردند مردمان آرزوها را ، و نيست ترا از بهره‌اى جز كوشش و رنج .

اراك اذا ما تنهضين لمأ رب * يحول قضاء اللّه دونك بالسّد

مىبينم ترا چو اندر فامى شوى از براى حاجتى ، جدائى افكند تقدير خداى پيش تو به سدّ .

فحتى متى تطوين اردية الفلا * فطورا الى غور و طورا الى نجد

تا كى درمىپيچى رداهاى بيابان را ، بارى به‌سوى نشيب ، و بارى به‌سوى بالا .

تطوفين فى اقصى البلاد لعلّه * يبدّل هذا الدّهر نحسك بالسّعد

مىبگردى در دورترين شهرها ، شايد بود كه بدل كند اين روزگار نحس تو به سعد .

( 1 ) . كلب : « كلپ ، گردبرگرد دهان . » فرهنگ لغات ادبى .