بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٦

الباب التّاسع فى شكاية الدّهر و اهله

همچنين بود مرواريد در آب شور تلخ ، و نمىبود در آب خوش‌گوارنده .

جمال العرب الابيوردىّ :

الا يا صفىّ الملك هل انت سامع * نداء عليه للحفيظة ميسم ؟

هان اى صفى الملك ( يعنى مؤيد الملك اسمعيل كاتب ) هيچ شنونده هستى خواندنى را كه برين خواندن هست مر حميّت را داغى ؟

( 74 )

دعاك غلام من اميّة يرتدى * بظلّك فانظر من دعاك و من هم

خواند ترا جوانى از قبيلهء اميّه كه ردا مىسازد سايهء ترا ، نگر كه بخوانده است ترا ، و كيانند قبيلهء اميّه .

و قد لفّت الشّم الغطاريف عرقه * بعرقك و الارحام ترعى و تكرم

و برپيچيده است مهتران متكبّران سروران بيخ وى را بر بيخ تو ، و خويش‌ها نگاهداشته مىشود و گرامى كرده مىشود .

ا ينبذ مثلى بالعراء و مارنى * بما اتوقّاه من الذّل يخطم

انداخته مىشود چو منى به دشت و بينى من به آنچه من خويشتن را نگاه مىدارم از وى از خوارمندى ، مهار برنهاده مىشود .

و من يحتلب درّ الغنى بضراعة * فللمجد اسعى حيث يحتلب الدّم

هركه فرود و شد شتر توانگرى را به خوارمندى از جهت بزرگى ، مىشتابم در آنجا كه خون بردوشيده مىشود .

فهل لك فى شكر يحدّث معرقا * بما راق من الفاظه الغرّ مشئم

چگونه‌اى تو در آزاديى كه حديث مىگويد عراقئى را به آنچه شگفت آورده است از لفظهاى خوب او مرد شامى .

و لو لا ارتفاع الصّيت لم يطلب الغنى * و انت بما يبقى لك الذّكر اعلم

و اگر بلند شدن آوازه نيستى طلب كرده نشدى توانگرى ، و تو به آنچه باقى گذارد ترا نام‌آوازه داناترى .