بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

الباب التّاسع فى شكاية الدّهر و اهله

يا فضل لا كنت ان لم تعطنى شرفا * ازهى به بين اعمامى و اخوالى

اى هنر مباديا ، اگر ندهى مرا بزرگى كه تكبّر كنم بدان بزرگى ، ميان عمّان و خالان خويش .

ا منك اطلب اقبالى و لست ارى * سواك من سبب فى فقد اقبالى

از تو جويم اقبال خويش را ، و نمىبينم جز تو از سببى در گم كردن اقبال خويش .

و قال ايضا :

غنىّ من الآداب لكنّنى اذا * نظرت فما فى الكفّ غير الانامل

توانگرم از فرهنگ‌ها ، لكن من چو مىبنگرم ، نيست در كف جز سرهاى انگشتان .

فيا ليتنى اصبحت مستغنيا و لم * اكن فخر خوارزم رئيس الافاضل

اى كاشكى من بشدمى بىنياز ، و نه‌بودمى فخر خوارزم سر فاضلان .

فلا ترض يا صدر الكفاة بان ترى * اعالى قوم الحقوا باسافل

مپسند اى صدر كافيان كه ببينى بلندترين مردمان رسانيده شدند به فروتران .

و لا تجعلونى مثل همزة و اصل * فيسقطنى خذف و لا راء و اصل

و مكنيد مرا چو همزهء وصل‌كننده كه بيفكند مرا فكندنى ، و نه چون راى و اصل .

و لم ادر انّ الارذلين يرون ما * تمنّوا و انّى لست احظى بطائل

و ندانستم كه فروترين مردمان ببينند آنچه آرزو بردند ، و به‌درستى من بابهره نشوم به فايده‌اى .

فوقّع الى هذا الزّمان فانّه * غلامك يجعلنى كبعض الاراذل

توقيع ده به‌سوى اين روزگار كه به‌درستى او بندهء تو [ ست ] كه بكند مرا چو بعضى از فروتران .

( 73 ) الرّضىّ الموسوىّ :

لاىّ حبيب يحسن الرّأى و الودّ * و اكثر هذا النّاس ليس له عهد « 1 »

كلام دوستى را خوب مىشود رأى و دوستى ، و بيشترين اين مردمان نيست مر ايشان را عهد .

( 1 ) . رضى ، ج 1 ، ص 258 ، س 1 .