بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠

الباب التّاسع فى شكاية الدّهر و اهله

ديوانه شدند ميهمانان تو از گرسنگى خويش ، بخوان بر ايشان سورهء مائده .

ابن العميد الكاتب :

اشكوا اليك زمانا ظلّ يعركنى * عرك الاديم و من يعدى على الزّمن

گله مىكنم به تو از روزگارى كه روز گذاشت و مىماليد مرا ماليدن اديم ، و كيست كه او تواند ستاندن از روزگار ؟

و صاحبا كنت ممنوّا بصحبته * دهرا فغادرنى فردا بلا سكن

و از يارى بودم مبتلا به صحبت وى روزگارى ، بماند مرا تنها بىيار .

هبّت له ريح اقبال فطار بها * نحو السّرور و الجانى الى الحزن

وزيد وى را باد اقبال ، پريد بدان باد به‌سوى شادى ، بيند خسانيد « 1 » به‌سوى اندوه .

نأى بجانبه عنّى و صيّرنى * مع الاسى و دواع الهمّ فى القرن

دور كرده است جانب خويش را از من ، و گردانيد مرا با اندوه ، و به اسباب انديشه در يكى رسن .

و باع صفو و داد كنت اقصره * عليه مجتهدا فى السّرّ و العلن

و فروخت دوستى صاف ، بودم بازمىداشتم آن دوستى را برو رنج‌كشنده ، در نهان و آشكارا .

( 70 )

و كان غالى به حينا فارخصه * يا من رأى صفو ود بيع بالثّمن

و بود گران‌خريده آن دوستى را وقتى ، پس ارزان فروخته است كه ديد دوستى صاف را فروخته شده است به بها .

كأنّه كان مطويّا على احن * او لم يكن فى ضروب الشّعر انشدنى

گوئى كه او بوده است پيچيده بر كينه‌ها ، يا گوئى كه نبود در گوناگون شعر كه خواند مرا .

انّ الكرام اذا ما اسهلوا ذكروا * من كان يألفهم فى المنزل الخشن « 2 »

( 1 ) . اندخسيدن : « حمايت نمودن و پشتى كردن و پناه دادن و پناه گرفتن » برهان . ( 2 ) . اين بيت ضرب المثل گرديده ، در همين كتاب ص 61 ، س 8 مىبينيم كه ذو الفضائل اخسيكتى به شكل ذيل در شعر خود بدان اشاره مىكند : و الآن اقبلت الدّنيا عليك بما تهوى * فلا تنسنى « انّ الكرام اذا »