بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٢

الباب الثامن فى الهجا و المجون

اندك شده است درمها در دو كف خليفهء ما اين خليفه ، خرج كرد در ميان مردان لقب‌ها .

ابن لنكك البصرىّ :

ما اوقح المتنبّى * فى ما حكى و ادّعاه « 1 »

زهى خيره‌روى كه هست متنبّى در آنچه حكايت كرد و دعوى كرد ،

ان كان ذاك نبيّا * فالجاثليق إله « 2 »

اگر آن هست پيغامبر ، سر ترسايان خداست .

ابيح مالا عظيما * لمّا « 3 » اباح قفاه

مباح كرده شده است وى را خواستهء بزرگ ، چو مباح كرده است قفاى خويش را ،

يا سائلى عن غناه * من ذاك كان غناه « 4 »

اى پرسندهء توانگرى او ، از آنجا بوده است توانگرى او .

المحسّن التّنوخىّ صاحب كتاب الفرج بعد الشّدّة :

خرجنا لنستسقى بيمن دعائه * و قد كاد هدب الغيم ان يبلغ « 5 » الارضا

برون رفتيم تا آب خواهيم به بركت دعاى او ، و نزديك بود ريشه‌هاى ابر تا به زمين برسد .

فلمّا ابتدا يدعو تقشّعت السّماء * فما تمّ الّا و الغمام قد انفضّا « 6 »

چو آغاز كرد دعا مىگفت ، كناره شد آسمان ، تمام نشد آن دعا مگر كه ابرها پراكنده شدند .

( 65 ) ابن الرّومىّ فى مغنيّة :

لهاخر واسع لا شىء يشبعه * كحوت يونس مهما شاء يبتلع

مرو را خرى است فراخ ، چيزى نيست كه ورا سير كند چو ماهى يونس - صلوات اللّه

( 1 ) . معجم ، ج 19 ، ص 10 ، س ( 2 ) . معجم ، ج 19 ، ص 10 ، س 5 . ( 3 ) . معجم ، ج 19 ، ص 10 ، س 3 : « حتّى » . ( 4 ) . معجم ، ج 19 ، ص 10 ، س 4 . ( 5 ) . يتيمة ، ج 2 ، 345 ، س 21 ؛ معجم ج 17 ، ص 94 ، س 11 و وفيات ، ج 1 ، ص 564 ، س 9 : « يلحق » . ( 6 ) . ر . ك : يتيمة ، ج 2 ، 346 ، س 1 ؛ معجم ج 17 ، ص 94 ، س 12 و وفيات ، ج 1 ، ص 564 ، س 10 .