بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٠

الباب الثامن فى الهجا و المجون

وى را هست پدرى و نمىگويم كه پدر او ناكس است و مادرى و نمىگويم كه جلف است .

و قال ايضا :

يا ربّ شيخ لنا لسنا نسمّيه * لكنّه رجل فى فيه ما فيه

اى بسا پيرا كه ما راست كه نام وى نمىبريم لكن وى مرديست در دهن وى هست آنچه هست در وى .

اضحى يحدّثنا بربخ خلق * كأنّ من دبره بابا الى فيه

شده است حديث مىگويد ما را از مبرز كنانه‌اى گوئى كه از . . . وى درى به‌سوى دهن وى .

و قال ايضا :

لمت ابا حفص « 1 » على فعله * فقال لى : ما اطرف القصّة

ملامت كردم با حفص را بر كردار او ، گفت مرا : زهى طرفه قصه‌اى كه هست .

استى لى ان شئت سبّلتها * هل تدّعى فى فقحتى حصّه

. . . من مر است اگر بخواهم وقف كنم وى را ، [ آيا ] دعوى مىكنى در . . . بهره‌اى ؟

و قال ايضا :

ابو سعد « 2 » له ثوب مليح * و لكن حشو ذاك الثّوب خزيه

ابو سعد را هست جامهء نغزى و پرى آن جامه ننگ است .

متى جاوزت كسوته اليه * فليس وراء عبّادان قريه

هرگاه كه بگذرى از جامهء وى به‌سوى وى ، نيست از آن‌سوى عبّادان دهى .

و قال ايضا :

و فتى يكنى بسعد ونج القامة وغد * ناكنى فى السّر يوما و قفاه تحت خدّى

و بسا جوانى كه كنايت كرده مىشود به بو سعد كوتاه بالا ، ناكس ، . . . مرا در نهان روزى و قفاى وى زير رخ من بود .

( 1 - 2 ) . با درنظر گرفتن اينكه تحقيق در شناخت كنيه‌هاى بدون نام خالى از اشكال نيست ، و همچنين زمينهء خاص موضوع ابيات فوق ، و اينكه در كتب مورد مراجعه ، اين ابيات در آثار ابو بكر خوارزمى ديده نشد ، در بخش اعلام درين موارد توضيحى داده نمىشود .