بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٦

الباب السّابع فى المكاتبات و ضروب من المؤاخاة و التّشوّق

( 61 )

انّى و ان طال المدى اليك * سالكه بقدمى سليك

به‌درستى من و اگرچه دراز شود غايت به‌سوى تو ، سپرنده از غايتم به دو پاى سليك « 1 » .

و قال ايضا :

الا ابلغا عنّى الموفّق وفّقت * ركائكما للسّير حتّى تبلّغا

هان كه برسانيد از من به موفق ( يعنى خطيب خوارزم ) توفيق داده شود اشتران شما از جهت راه رفتن تا برسانند شما هردو .

سلاما مشوبا بالهوى تفرغاه فى * صماخى فتى فى قالب الفضل افرغا

سلامى كه آميخته است با دوستى تا فرو ريزد ورا در دو سوراخ گوش جوانى كه در كالبد فضل ريخته شد .

بليغ قضى من ينطق الضّاد انّه * برغم من الصّادين صودف ابلغا

با بلاغت است ، حكم كردند آن كسان كه مىگويند ضاد را ( يعنى عرب ) به خوارمندى از دو صاد يافته شده است بليغ‌تر ( يعنى الصّاحب و الصّابى ) « 2 » .

ذو الفضائل الاخسيكتىّ :

كنّا معا امس فى بؤس نكابده * و العين و القلب منّا فى قذى و اذى

بوديم ما همه دى در سختى كه مىكشيديم ورا ، و چشم و دل از ما در خاشاكى بود و در رنج ؛ يعنى چشم و دل .

و الآن اقبلت الدّنيا عليك بما * تهوى فلا تنسنى انّ الكرام اذا . . . « 3 »

( 1 ) . در نسخهء اساس ذيل لفظ « سليك » از باب توضيح نوشته شده است : « سليك دونده بوده است » . ( 2 ) . كمال بخارى گويد : جان و روان صاحبُ و صابى به پيش تست * اين تيره از بنانت و آن عاجز از بيان فرخى گويد : ادب صاحب پيش ادب تو هدر است * نامهء صابى با نامهء تو خوار و سئيم لغتنامه ، ج ص ، ص 15 ( 3 ) . در حاشيهء اين بيت نوشته شده « ما اسهلوا ذكروا من كان » و آن اشاره است به بيت ذيل از ابن العميد : انّ الكرام اذا اسهلوا ذكروا * من كان يألفهم فى المنزل الخشن بدايع الملح ، ص 70