بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٤

الباب السّابع فى المكاتبات و ضروب من المؤاخاة و التّشوّق

حكت بعد شحط الدّار عوجاء شوحط * تحنّيها منزوعة و رنينها

ماننداك شد اين زن پس از دورى سراى به كژ درخت شوحط ( يعنى كمان ) به خم خوردن وى كشيده و بانگ وى .

متى ذكرت و الذّكر يبتعث الاسى * بمكّة عاميها اطالت انينها

هرگاه كه ياد مىكند و ياد برمىانگيزد اندوه را در مكّه دو سال خويش ، دراز مىكند نالهء خود را .

و جنّت و ذكراها الشّريف هى الّتى * تهيج فما ان تستفيق جنونها

و ديوانه گشته است اين زن و ياد كردن وى مر شريف را ، اين آنست كه برمىانگيزاند ، هيچ به هوش نمىآيد از ديوانگى خويش .

و لو لا الّذى خطّت انامله لما * تلقّت الى يوم التّلاقى سكونها

و اگر آن نيستى كه به نوشته است سرهاى انگشتان او ( يعنى شريف ) پيش نيامدى تا به روز قيامت به آرامش خويش .

مقاطر اقلام الشّريف رشفتها * فشافمت تبريد المعاطش دونها

چكيده‌هاى قلم‌هاى شريف مكيدم ، مقابله شدم خنك كردن تشنگىها را پيش آن چكيده‌ها .

ففدّيته ذريّة حسنيّة * فديت بايمان الانام يمينها

فدا كنما وى را فرزند حسنئى كه فدا كردم به دست‌هاى راست آفريدگان دست راست او را .

( 60 )

و لو كنت نظّارا به عين بصيرة * تأمّل ذات الحقّ كى يستبينها

و اگر بودمى نگرنده به چشم مرد نيك‌بينا نيكو نگريست در عين حقّ از جهت آن تا كه بيندش .

اذن كنت مختارا خشونة عيشتى * هناك و لم اختر بخوارزم لينها

پس بودمى گزينندهء درشتى زندگانى خويش را در آنجاى ( يعنى مكّه ) و نگزيدمى در خوارزم نرمى زندگانى .