بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٨٢

الباب السّابع فى المكاتبات و ضروب من المؤاخاة و التّشوّق

فتادم به دام بدبختى در دست طاهر ، فتادن سليك در دامهاى خثعم .

فها انا تحت الدّهر اخلق من قفا « 1 » * و من امّ اوفى دمنة لم تكلّم « 2 »

اينكم من زير روزگار خلق‌تر از قصيدهء قفا نبك و از قصيدهء امن امّ اوفى .

( 58 ) و قال ايضا :

و لمّا سرت عنك رأيت نفسى * و بين القلب و الرّجل اختصام

و چو برفتم من از تو بديدم تن خويش را ميان دل و پاى بوده است خصومتى .

فذاك يقول منك السّير عنه * و تلك تقول منك الاعتزام

اين مىگفت ( يعنى دل ) از توست رفتن از وى و آن مىگفت ( يعنى پا ) از توست عزم كردن .

الامام جار اللّه العلّامة :

و لى نفس شبه اللّهيب تصعّدت * به زفرة كالنّار ذاكية الجمر

و مرا هست دمى ماننداك زبانهء آتش ، كه برآورد آن دم را ناله‌اى چو آتش برافروخته اخگرى .

يذيب مضامين الشّؤون بحرّه * فتجرى شآئيب الحميم على نحرى

مىگدازد آنچه در اندرون بندهاى است به گرماى خويش ، مىرود بارانهاى آب گرم بر سينهء من .

بكاء على ايّام مكّة انّ بى * اليها حنين النّاب فاقدة البكر

گريستنى بر ايّام مكّه به‌درستى بر من هست به‌سوى او نالهء اشتر پير گم كرده بچهء خويش را .

تذكّرت ايّامى بها فكأنّنى * قد اختلفت زرق الاسنّة فى صدرى

ياد كردم روزهاى خويش را در مكّه گوئى كه من از هر طرفى درآمدند سنان‌هاى كبود در سينهء من .

( 1 ) . اشاره است به قصيدهء امرىء القيس آنجا كه مىگويد : « قفا نبك من ذكرى حبيب و منزل » معلّقات ، ص 22 . ( 2 ) . اشاره است به قصيدهء زهير بن ابى سلمى كه مىگويد : « امن امّ اوفى دمنة لم تكلّم » ، معلّقات ، ص 60 .