بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٥
الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة
اذا الكماة لبسوا دروعهم * اقاحيا اعادها شقائقا « 1 »
چو شجاعان بپوشند زره‌هاى خويش را كوپلها - يعنى شكوفهء سپيد - بگردانند آن زره‌ها را لاله‌هاى كوهى ؛ يعنى خون .
( 54 ) و قال ايضا :
قوم اذا حيّا الضّيوف جفانهم * ردّت عليهم السن النّيران
مردان‌اند چو تحيّت دهند ميهمانان كاسه‌هاى ايشان را جواب بازدهند ايشان را زبانهاى آتش .
و منها :
تلقى الجبابرة المصاعب وجهه * بجماجم تجثو « 2 » على الاذقان
پيش مىآيند گردن‌كشان تو سنان ، روى وى را - يعنى ممدوح را - بكاسه‌هاى سر ، كه به زانو درمىآيند بر زنخدانها .
متهافتين على الصّعيد كأنّهم * شربوا بهيبته سلاف دنان « 3 »
به‌روى درفتندگان بر خاك گوئى كه ايشان بياشاميدند به هيبت او مى خم‌ها .
وطيؤا سنابك خيله بشفاهم * قبلا و جلّت عنهم القدمان
سپردند سم‌هاى اسبان وى را به لب‌هاى خويش در بوسه دادنى ، و بزرگ شده است از ايشان دو پاى مخدوم ؛ يعنى حرمت آن زيادت است .
قد ايقنت قمم الملوك بانّه * ان شاء طلّقها من التّيجان
يقين داشتند ميان‌هاى سرهاى پادشاهان كه به‌درستى وى اگر خواهد طلاق دهد ميان‌هاى سر ايشان را از تاج‌ها .
الخطيب معين الدّين الحصكفىّ يمدح اهل البيت رضى اللّه عنهم :
قوم لهم فى كلّ ارض مشهد * لا بل لهم فى كلّ قلب مشهد
مردان‌اند كه ايشان را هست در هر زمينى مشهدى نى بلكه هست مر ايشان را در هر دلى مشهدى .
( 1 ) . بارودى ، ج 2 ، ص 366 ، س 18 . ( 2 ) . بارودى ، ج 2 ، ص 371 ، س 6 : « تحنو » . ( 3 ) . بارودى ، ج 2 ، ص 371 ، س 7 .