بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٢

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

نيست همچنان و بدان خداى كه درگذاشت از شما و مبتلا گردانيد به شما دل مرا كه نگذشت بيرون آمدن از عشق بر دل من .

و قد عشت دهرا لا ابالى من النّوى * فعلّمنى الايّام كيف ابالى

و بزيستم روزگارى باك نمىداشتم از جدائى ، بياموخته است مرا روزگار كه چگونه باك دارم .

و قال ايضا :

اجيراننا بالجزع كيف خلصتم * نجيّا و اخفيتم حديثكم عنّى ؟

اى همسايگان ما در كشت وادى چگونه خالص شديد رازكنندگان و پنهان كرديد سخن خويش را از من ؟

و قد سمعت اذناى نجوى فراقكم * فلا ابصرت عيناى ما سمعت اذنى

و بشنيده است هردو گوش من راز جدا شدن شما ، مبينادا هردو چشم من آنچه شنيده است گوش من .

( 52 )

احذّركم طوفان دمعى فبدّلوا * اذا ارف البين الرّكائب بالسّفن

مىترسانم شما را از طوفان اشك خويش ، بدل كنيد چو گرديده شود جدائى اشتران را به كشتىها .

و قال ايضا :

اقول لانضاء الغرام عشيّة * ببصرى و انضاء المطىّ بنا تخدى

مىگويم - مر لاغر كردگان بار عشق را شامگاهان به بصرى و اشتران لاغر ما را مىدوانيد - :

اقيموا صدور العيس استخبر الصّبا * عن الحىّ بالجرعاء ما فعلوا بعدى ؟

راست كنيد سينه‌هاى اشتران را تا خبر طلبم از باد صبا از قبيله در جاى سنگ‌ريزه‌ناك كه چه كردند ايشان پس از من ؟

و من طول الفى للهوى و رياضتى * لنفسى على قرب الاحبّة و البعد

و از درازى آموختن با عشق و از رام كردن خود مر تن خويش را به نزديك دوستان و به دور .