بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

كيست آن‌كه فتوى داد چشم‌هاى گوزنان را كه آنچه هلاك كرده مىشود ، تاوان زده نشود .

ساروا بقلبى دون جسمى فما * تنفعنى الجلدة و الاعظم ؟

بردند دل مرا جز تن من ، چه سود دارد مرا پوست و استخوان‌ها ؟

و استحسنوا ظلمى فمن اجلهم * استغفر اللّه لمن يظلم

خوب ديدند ستم كردن را بر من ، از بهر ايشان آمرزش مىخواهم از خداى مر آن كسى را كه ظلم مىكند .

ما ضرّهم لو سفروا ريثما * يقبل عذرى فيهم اللّوّم

چه زيان داشتى ايشان را اگر روگشاده كردندى چندانى كه قبول كردى عذر مرا در ايشان ملامت‌كنندگان .

و قال ايضا :

ابينا ان نطيعكم ابينا * فلا تهدوا نصيحتكم الينا

سرباز زديم ما كه طاعت داريم شما را سرباز زديم ، هديه مفرستيد نصيحت خود را به‌سوى ما .

( 49 )

ركبنا فى الهوى خطرا فامّا * لنا ما قد ركبنا او علينا

برنشستيم در عشق خطرى كه ما را بود برنشستن ما يا بر ما بود .

فما تساؤلكم عن كلّ صبّ ؟ * كأنّ لكم على العشّاق دينا

چيست اين پرسيدن شما از هر عاشقى ؟ گوئيد شما را هست بر عاشقان فامى .

و قال ايضا :

احاط بى العذّال حتّى صرفتهم * بانّ الهوى طبع و لا ينقل الطّبع

گردبرگرد من درآمدند ملامت‌كنندگان ، چندانكه بازگردانيدم ايشان را به اينكه عشق طبيعت است و نقل نمىتوان كرد طبع را .

فقالوا و قلبى ليس يقبل نصحهم * اخونا له عين و ليس له سمع

بگفتند : - و دل من قبول نمىكرد نصيحت ايشان را - برادر ما وى را هست چشمى و