بدائع الملح ( نوهاى نمكين ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٧

الباب السّادس فى الثناء و الشّكر و الاستماحة

كبد كلّما وضعت عليها « 1 » * راحتى قيل : انت قادح زند « 2 »

مراست جگرى هرگاه نهم بر وى كف خويش گفته شود : تو زنندهء چخماخى .

و قال ايضا :

تفيض نفوس باوصابها * و تكتم عوّادها ما بها

مىبريزند تن‌هاى ، دردهاى خويش را ، و مىپوشانند از بيمارپرسندگان خويش آنچه بر ايشان است .

و ما انصفت مهجة تشتكى * هواها الى غير احبابها

و انصاف نداد تنى كه شكايت مىكند از هواى خويش بجز دوستان خويش .

( 48 )

الا ارنى لوعة فى الحشا * و ليس الهوى بعض اسبابها

هان بنماى به من سوزشى در اندرون تهىگاه ، و نيست عشق لختى سبب‌هاى آن سوزش .

و من شرف الحبّ انّ الرّجا * ل تشرى اذاه بالبابها

و از بزرگى دوستى كه مردان كه مىبخرند آزار وى را به خردهاى خويش .

و فى السّرب مثرية بالجما * ل تقسمه بين اترابها

و در گروه زنان ، زن توانگرى است به خوبى كه بخش مىكند آن خوبى را ميان همزادان خويش .

فللبدر ما فوق ازرارها * و للغصن ما تحت جلبابها

ماه را آنچه زبر كورك‌هاى پيرهن وى است ، و مر شاخ درخت را آنچه زير چادر وى است .

و كم ناحل بين تلك الخيام * تحسبه بعض اطنابها

و چند لاغرى ميان آن خيمه‌ها است ، پندارى وى را بعض از طناب‌هاى آن خيمه‌ها .

و قال ايضا :

من ذا الّذى افتى عيون المها * بانّ ما يتلف لا يغرم ؟

( 1 ) . بارودى ، ج 4 ، ص 315 ، س 19 : « عليه » . ( 2 ) . بارودى ، ج 4 ، ص 315 ، س 19 : « زندى » .