تربت پاكان قم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٤

بار عشق

همدان ، اصفهان ، و تهران طبع و نشر گرديده است .

خانهء دل

خانهء دل

دلم دارد بدان زلف چليپا * همان الفت كه با زنّار ترسا

گره از كار مجنون كى گشايد ؟ * كسى كاو عقد زد بر زلف ليلى

بسى تند است و سركش آتش عشق * و ليكن خار از او ترسد ، نه خارا

نديدم هرگز اين آشفته دل را * مگر در بند آن زلف چليپا

يكى شد شيخ و آن ديگر برهمن * كه دارد عشق در سرها اثرها

نبودى كوه كندن كار فرهاد * گرش شيرين نبودى كارفرما

چو لا خواهى شدن مگذار مگذار * درون خانهء دل غير الّا

اگر مشتاق صاحب‌خانه باشى * ندارد فرق مسجد با كليسا

چنان خرگاه ليلى سايه افكند * كه مجنون گم شد اندر راه صحرا

سرى را كه آتش عشق است در دل * نمىگنجد عقال عقل بر پا

كسى كز تيشه ، كوه از پا فكندى * فكندش تيشهء عشق تو از پا

دلا ! سستى مكن در خوردن غم * كه زين دارو ، توانى شد توانا

« غبارا » ! زين ميان برخيز برخيز * كه با خود مىنشايد بود و با ما

*

بار عشق

بار عشق

از كف ما ، عشق دامان شكيبايى كشيد * ديدى اى دل كار ما آخر به رسوايى كشيد ؟

از مسلمانى چليپا زلف ترسا بچه‌اى * آخرم در حلقهء زنّار ترسايى كشيد

گاه‌گاهم رخ نمايد آن پرىپيكر به خواب * بىسبب نبود اگر كارم به شيدايى كشيد

هركه بار عشق جانان را به دوش جان نهاد * بار يك عالم مصيبت را به تنهايى كشيد

من ندادم دل به دست او ز روى اختيار * او دل از دستم به بازوى دل‌آرايى كشيد