تربت پاكان قم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٩

ميرزا حسين جلالى رامسرى ( 1328 - 1392 ق )

جلالى گهگاهى شعر هم مىسرود و اغلب اشعارش در رثاء اهل بيت عليهم السّلام بود ، از جمله مرثيه‌اى كه به صورت مستزاد است در سال 1351 ق در رثاى حضرت على اكبر عليه السّلام سروده ، تقديم مىگردد :

گفتار سر نعش على اكبر شه بطحا * مه‌طلعت بابا

از چيست به خون خفته‌اى اى نوگل رعنا * مه‌طلعت بابا

انداخت كه از تيغ ستم قد رسايت * افكند ز پايت

بنموده مرا نوحه‌گر از داغ فراقت * افكند ز پايت

خم كرده قدم همچو كمان بهر عزايت * افكند ز پايت

برخيز نما جان پسر شكوه ز اعدا * مه‌طلعت بابا

اين فرق منير تو كه منشق ز جفا كرد * از حق نه حيا كرد

وين قامت شمشاد تو بر خاك فنا كرد * از حق نه حيا كرد

در ماتم هجران تو ما را به نوا كرد * از حق نه حيا كرد

زين قوم كنم شكوه بر قادر يكتا * مه‌طلعت بابا

اين بود اميدم كه ترا شاد نمايم * داماد نمايم

از شادى تو شاديم آغاز نمايم * داماد نمايم

اندر شب عيشت بفلك باز نمايم * داماد نمايم

سازم خبر از سور تو بر جمله بطحا * مه‌طلعت بابا

گفتم كه شب عيش بپوشم بقبايت * بندم بحنايت

دوزم ز وفا رخت عروسى ز برايت * بندم بحنايت

در حجلگه عيش نشانيم رعنايت * بندم بحنايت

افسوس كه ناكام برفتى سوى عقبا * مه‌طلعت بابا

از داغ تو بابا بنمايم چه صبورى * آه از غم دورى

صد آه كه شاديت نديدم بدهورى * آه از غم دورى

بينم چسان غوطه‌ور اندر يم خونى * آه از غم دورى

منبع

1 - بزرگان رامسر 58 .