تربت پاكان قم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٢

شيخ امان اللّه كريمى بابلى ( 1315 - 1397 ق )

استاد حسين حزين بروجردى در مرگ او اين دو بيت را گفته بود :

پس از ناجى نصيب قلب ياران درد و غم بادا * وجود شادمانى محبّانش عدم بادا

چو بود غرق يم حب على از بهر تاريخش * ( حزين ) بعد از كمى انديشه گفتا ( غرق يم بادا )

* اما نمونهء اشعار ناجى از اين قرار است :

اى كه خون خلق را راه محيلى مىخورى * پشت پا آخر تو از رنج و ذليلى مىخورى

گر زنى سيلى به رخسار كسى از ديگرى * از مكافات عمل البتّه سيلى مىخورى

*

احسان و كرم وظيفهء وجدانست * فريادرسى كار جوانمردانست

اين هر دو صفت هركه شعارش نبود * حيوان بود و درخور او پالانست

گفتم به يكى چشم دلت بينا نيست * اى زشت عمل تو را ز حق پروا نيست

رو كار نكو كن كه برندت به بهشت * خنديد و بگفت جاى من آنجا نيست

*

شيخ امان اللّه كريمى بابلى ( 1315 - 1397 ق )

شيخ امان اللّه كريمى بابلى ( 1315 - 1397 ق )

معظم‌له در سال 1315 قمرى و از پدرى متمكن بنام حاج محمّد آلاشتى كه از بازرگانان معروف و متعهّد بود ، ديده به جهان گشود .

وى در دامان پرمهر پدر و مادر ، نيكو تربيت يافت و از كودكى با قرآن و مكتب مأنوس گشته ، بطورىكه از هفت‌سالگى دروس مقدماتى را نزد دانشمند محترم شيخ عبد المجيد مجيدى كه در علوم رياضى و نجوم نيز مهارت بالايى داشت ، فراگرفت .