تربت پاكان قم ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٩

كيفيت درگذشت

دل سرحلقهء هر سلسله‌اى در دوجهان * بسته بر سلسلهء حلقهء گيسوى حسين

دوجهان را دل سودا زده سودا نكند * به سر كوى حسين يا سر يك موى حسين

مكن اى دل به‌جز از سوى حسين رو به خدا * كه به هر سوى بود رو به خدا سوى حسين

به خدا نيست به‌جز روى حسين سوى خدا * به حسين نيست به‌جز سوى خدا روى حسين

دين مگو راست شد از تيغ كج دست خدا * به خدا راست شد از يك‌خم ابروى حسين

هركس ابروى هلالش به رخ ماه بديد * گفت شمشير كشيده است بر ابروى حسين

شير را هيچ مگو صيد بر آهو نشود * كه شود شير فلك صيد بر آهوى حسين

اكبر آراسته است از صف مژگان لشكر * كه شبيخون نزند خصم بر اردوى حسين

قوت بازوى دست حق و هم شبه رسول * هر دو ميزان شده با هم به ترازوى حسين

اين پسر يك‌قدم از چشم پدر دور مباد * نكشد سرو قدش باز لب جوى حسين

گر رود او برود از تن او جان عزيز * گر رود او برود قوت زانوى حسين

تير دل‌دوز قضا حنجر اصغر بشكافت * كه قدر همچو قضا دوخت به بازوى حسين

سنگ كين گر درّ دندان پيمبر بشكست * چوب بشكست لب لعل سخنگوى حسين

« ناجى » ار قائمهء عرش خدا را بگرفت * بگرفته است به ياد قد دلجوى حسين

*

كيفيت درگذشت

كيفيت درگذشت

سيد احمد ناجى از درآمد معركه‌گيرى روزگار مىگذرانيد ، چنان كه از قول شيخ مهدى شاهزاده حمزه‌اى نقل است كه : ناجى در معركه‌گيرى به خصوص « مارگيرى » هنرى فراوان داشت ، و مارهاى خطرناك « كبرا » و نمونه‌هاى ديگر را به آسانى شكار مىكرد . روزى در سر قبرستان كه جمعيت بسيارى براى تماشاى مارگيرى گرد آمده بودند ، از ميان جمعيت فرد نانجيبى كه از اهالى روستاى « جعفرآباد » بود و در گونى خود افعى داشت ، خطاب به ناجى مىگويد :