تاريخ علماى بلخ ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٦

[ 179 ] حكيم بن منصور قطران بلخى ( اجلى )

برده از مرجان به گونه ، لالهء نعمان سبق * برده از مطرب به دستان بلبل خوش‌گوى گوى

بستد از ياقوت و بسّد لالهء گلرنگ رنگ * يافت از كافور و عنبر خيرى و شب‌بوى بوى

از نسيم سنبل و گل گشت چون قرقير باغ * وز دم زلف بت من گشت چون مشكوى گوى

چشم من چون چشمهء آموى گشت از هجر او * تن به خون در چون ميان چشمهء آموى موى

اى به خوبى بر بتان كابل و كشمير مير * ماندم ازبس كاورى در وعده‌ها تأخير خير

هست مردم را شب و شبگير روى موى تو * موى را شب دان مدام و روى را بشگير گير

لاله سرخى يافته قسم از تو هنگام بهار * آبى از من يافته زردى به ماه تير تير

غمزهء تو عاشقان را دل بدوزد بر جگر * همچو خسرو بر جگر دوزد به نوك تير تير

يافت زين دريا دگر بار ابر گوهربار بار * باغ و بستان يافت ديگر ز ابر گوهر بار بار

هركجا گلزار بود اندر جهان گلزار شد * مرغ شب‌گيران سرايان بر گل گلزار زار

باد بفشاند همى بر سنبل و عنبر عبير * ابر بفروزد همى بر لاله و گلنار نار

مؤلّف هفت اقليم مىگويد : حكيم قطران بلخى در روزگار پيرى دست از ملازمت دربار سلجوقى كشيده ، راهى عراق شد و در يكى از شهرهاى عراق وفات يافت . « 1 »

( 1 ) - تذكرهء هفت اقليم ، ج 2 ، ص 1381 .