تاريخ علماى بلخ ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٧

[ 102 ] بياضى بلخى

970 ه . ق . دعوت حق را لبيك گفت .

سقّا در شعر و شاعرى از مهارت خاصى برخوردار بود . او ديوانى دارد كه مشتمل بر سى هزار بيت است :

اين ابيات ازوست : « 1 »

نشاط زندگانى با غم مردن نمىارزد * حيات خضر اگر خواهى به جان كندن نمىارزد

به عشرت گر نشينى سالها در بستر راحت * به خشت زير پهلو در لحد خفتن نمىارزد

به علم و فضل اگر علامهء عالم شوى اى دل * به يك حرف از خط اعمال خود خواندن نمىارزد

اگر پشت فلك از بار طاعات تو خم گردد * به ميزان حساب آخر به سنجيدن نمىارزد

به جنّت گر نباشد وعدهء ديدارش اى سقا * تمام حور و غلمانش به يك ديدن نمىارزد

اين ابيات نيز ازوست :

در منزل ليلى نبود لاله دميده * خون دل مجنون بود از ديده چكيده

از ديدهء اغيار به راه تو غباريست * افسوس كه بر خاك رهت چشم رسيده

تا دور شده از خم ابروى تو سقا * قدش چو مه نو به فراق تو خميده

[ 102 ] بياضى بلخى

[ 102 ] بياضى بلخى

بياضى بلخى در سرزمين ادب‌پرور بلخ قدم به عرصهء وجود نهاد . او يكى از شعراى

( 1 ) - دايرةالمعارف آريانا ، ج 3 ، ص 522 .