تاريخ علماى بلخ ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٨
[ 95 ] بزمى قندوزى
كسى كو تن خويشتن را شناخت * به ميدان كام اسب اقبال تاخت
ز دانا توان يافت آرام دل * ز نادان نيابد كسى كام دل
ببايد پذيرفت پند حكيم * كه پند حكيمان به از زرّ و سيم
چنين گفت فرزانهء پيش بين * كه برگشت بسيار كرده زمين
[ 94 ] برد بن سنان فارابى
[ 94 ] برد بن سنان فارابى
برد بن سنان فاريابى يكى از محدّثان بزرگ خطّهء فارياب بوده و از او روايات فراوان نقل شده است . گروهى از علماى رجال او را فردى مجهول الهويّه ، برخى او را موثّق و عدّه‌اى ديگر او را بازرگان حديث مىدانند و عقيده دارند كه نبايد به قول او اعتماد كرد . « 1 »
[ 95 ] بزمى قندوزى
[ 95 ] بزمى قندوزى
مولانا بزمى در قندوز ديده به جهان گشود . او يكى از شعراى باذوق و شيرين‌سخن قرن دهم هجرى بشمار مىرود . اين سخنور فاضل مدتى در دربار اداى قلى خان مىزيست . او فردى صوفى مشرب بود و به شيخ نظام ارادت داشت . يوسف و زليخاى جامى را به دقت مطالعه كرده بود . وى قصيده نيز مىسرود .
بزمى همچون پرندگان مهاجر به نقاط مختلف از جمله هندوستان مهاجرت كرد و با چند تن از شعراى نامى آن ديار مانند طالب آملى ، كليم كاشانى و محمّد صوفى به بحث
( 1 ) - تهذيب التهذيب ، ج 1 ، ص 429 .