تاريخ علماى بلخ ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٨

قصيدهء تتماجيه

بر سنت و مذهب زمستان * آتشكده كرد تابخانه « 1 »

مخمور چو سرو خوش‌خرامان * ناگه ز درم درآمد آن ماه

فتنه شده بر رخش گلستان * عاشق شده بر قدش صنوبر

در غمزه كمال سحر پنهان * بر چهره جمال لطف پيدا

قامت همه رشك سرو بستان * چهره همه رغم ماه گردون

كرد از لب لعل شكر افشان * بنشست زهر درى سخن گفت

كان خود چه لب است و آنچه دندان * فىالجمله صفت نكرد شايد

زان چاه كه داشت در زنخدان * مىرفت به گفت او فرا چاه

وز صورت او بمانده حيران * در خدمت او نشسته عاجز

اندر خور خورد چون تو مهمان * گفتم كه ز خوردنى چه سازم

در پيش تو جان كنم به قربان * در پاى تو سر دهم به تحفه

وز سنبله جمله دانه بستان * رو گاو سپهر زود در بند

گردون بود آسياى گردان * بايد كه چو خرد كرد خواهى

مه حمالست و مهر طحّان * هرچند در آسياى گردون

بر شحنه زحل به برج ميزان * آن به كه به اختيار باشد

از چشمهء كوثر آب حيوان * وزبهر سرشتنش بياور

مانندهء شكلهاى پيكان * پس هر سپرى به دشنه مىبر

درخواه به عاريت ز رضوان * يك سفر ز سندس و ستبرق

وز گرد بهشت نيك بفشان * از زنگ عبير پاك بستر

تا شير دهد تو را ز پستان * ثور ارچه نر است ماده گردد

آتش ز كليسياى رهبان * آب از سر چاه زمزم آور

با عود و عبير و مشك سوزان * هيزم همه شاخهاى طوبى

سير اندك و يرلغش « 2 » فراوان * آبش خوش و روغنش مروّق

( 1 ) - تابخانه : در مناطق سردسير كف خانه را مانند حمام داراى گلخن مىسازند و در آن آتش مىكنند و خانه گرم مىشود . ( 2 ) - يرلغ : ادويه .