سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٨

خاطر آزاد

مقصود ما ستايش روى تو بوده است * نثرى اگر نوشته و نظمى سروده‌ايم

تا سر به خاك پاى عزيزت نهاده‌ايم * اختر ز تارك كى و دارا ربوده‌ايم

شرمنده‌مان مخواه و مران از درت كه ما * خود را ز بندگان شما وا نموده‌ايم

« آزاد » مرگ و زندگى ما به دست اوست * اين را هزار مرتبه ما آزموده‌ايم

خام تا پخته شود زير و زبرها دارد * سنگ تا لعل شود خون جگرها دارد

خوف غرق و خطر كام نهنگت ترساند * ور نه دريا به درون دُرّ و گهرها دارد

همه گويند كه او رفت و نظر از تو گرفت * كس نداند كه در اين كار نظرها دارد

من بر آنم كه نظير تو نخواهد آورد * فلك حسن كه خورشيد و قمرها دارد

اين نه عقل است كه از آن نتوان خورد برى * نخل عشق است و به هر شاخ ثمرها دارد

آيد و سر نشناسد ز قدم باد صبا * گويى از جانب معشوق خبرها دارد

ناله‌ها كردم و در آن دل سنگين نگرفت * كى كجا نالهء جانسوز اثرها دارد

به سفر پخته شود مرد هنرمند « آزاد » * تا هلالى بشود بدر ، هنرها دارد

نگار تازه‌جوانى و بادهء كهنى * فراغ خاطرى از خويش و گوشه چمنى

گر اين چهار فراهم شود مرا روزى * دگر به ياد ندارم ز تازه و كهنى

در اين جهان پرآشوب خرّما آن دل * كه داشت در شكن زلف دلبرى وطنى

ز قيل و قال ملوليم اى خوش آن مجلس * كه كس به ياد نيارد حديث ما و منى

چو نقش آينه سر تا به پاى خاموشم * كه بشنوم ز لب روح‌پرورش سخنى

مدّعى گم كند از بىخبرى دستارش * گر بت عشوه‌گرم عشوه كند در كارش

مفتى شهر چنان مست غرور است و ريا * كه هياهوى قيامت نكند بيدارش

آنچه پنهان ز من سوخته‌دل كرد سفر * يا رب آسوده ز حال دل من مگذارش

طى سرمنزل عشق اين همه دشوار نمود * ناشكيبايى ما كرد چنان دشوارش