سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٩٢

شيراز

مگر آنجا بود از حسرت و حرمان اثرى * يا تو را با دل خودكام ، سروكارى هست ؟

ور نه با دلشدگان چيست كه دمسازى تو * با همه زير و بم هستى ما سازى تو

بهر ما جلوه دهى چهرهء جانانهء ما * با همه دلشدگان گويى افسانهء ما

شايد اى مه تو هم از بادهء ما سرمستى * يا كه مخمورى از نشئهء پيمانهء ما

آرى اى مشعل عشّاق تو هم شيدايى * زين سبب جلوه‌گه سوز و گداز مايى

شيراز

شيراز

عقاب آهنين آسمان‌پوى * فراز بام گردون كرد پرواز

بسى كوه و دره بنوشت و آرام * فرولغزيد در دامان شيراز

* *

سلام اى شهر گل اى شهر مهتاب * سلام اى شهر عشق و دلربايى

سلام اى ياد ديرين كز بسى راه * مرا با توست بسيار آشنايى

* *

من ار دير آمدم زى تو چه باك است * كه دارم با تو بس پيوند ديرين

ز تو پرورده‌ام در دل همه عمر * هزاران يادگار تلخ و شيرين

* *

مرا اينجا هنوز از خاك سعدى * به گوش آيد سرود عشق و پرهيز

چو رؤياى خدا آرام و دلبند * چو آهنگ پرى نرم و فسون‌خيز

* *

هنوز اينجا ز كوى حافظ رند * شميم باده و پيمانه خيزد

وز آن‌سوى زمان در گنبد چرخ * هنوز آن نالهء مستانه خيزد

* *

شب و روز آيد اينجا از در و بام * سرود عاشقى ، گلبانگ مستى

تو پندارى كه با خاكش سرشته‌ست * رهايى ، بىنيازى ، مىپرستى

* *