سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٧

عيد نوروز

نكنم حاجتش روا چه كنم * رد سائل بود على را ننگ

با چنين بخشش و جوانمردى * كى خورد تير آشنا بر سنگ

دست حاجت به پيش مولا برد * تا كند كام دل روا « آرنگ »

چون نبخشد به دوست مىبخشد * تيغ بر خصم خود على در جنگ

علّامه طباطبايى آن كاو * فخر علماء عالمين بود

در تارك اهل معرفت تاج * بر خاتم اهل دل نگين بود

و ز خرمن فضل و دانش او * ارباب كمال خوشه‌چين بود

در بحر معارف الهى * بىچون‌وچرا دُرى ثمين بود

الحق دم روح‌پرور او * بر گلشن دين چو فرودين بود

و ز روز ازل لبالب او را * از خُمّ غدير ساتكين بود

تاريخ ز طبع خواستم گفت * او « مايهء افتخار دين » بود

چو خواستمش رقم به شمسى * زان رو كه ورا ز مخلصين بود

رخ شست به « آب ديده » گفتا * « بر قلّهء فضل او مكين بود »

1360 - 26 - 1386

عيد روزى بود كه كاخ ستم * بر سر ظالمان فروريزد

سايهء شوم اهرمن برود * باز آيد ز پى فرّ ايزد

باد زلف عروس گلها را * بزند شانه مشك تر بيزد

باغ بيند نسيم آزادى * بلبل از دامن گل آويزد

لوح دلها شود چو آيينه * كينه‌ها از ميانه برخيزد

همه فرمان برد ز حكم خرد * همه با ديو نفس بستيزد

همه گيرد ز ريسمان خدا * از نفاق و شقاق بگريزد

عالمان از فساد و از فتنه * زاهدان از ريا ، بپرهيزد