سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٦

بخشش و جوانمردى على ( ع )

زهى بازوانى كه بهرام و تير * يكى صيد ناچيز پيكان اوست

بنازم به آموزگارى كه خضر * نوآموز طفل دبستان اوست

زند خنده گر گل به طرف چمن * از آيينهء چهر خندان اوست

على قبلهء عشق دلها بود * بود گل اگر دل نه حيران اوست

على را سزد افسر انّما * كه تشريف حق جمله ارزان اوست

به وصفش چه جاى سخن گفتن است * در آنجا كه تنزيل در شأن اوست

جز اين در مديحش ندانم سخن * جهان جمله جسم و على جان اوست

ثناخوانىاش چون تواند بشر * كه خلّاق عالم ثناخوان اوست

ترازوى اعمال باشد على * ولاى على سنگ ميزان اوست

ميان حق و باطل و كفر و دين * مميّز دم تيغ برّان اوست

چه غم دارد از هول روزشمار * كه را دست همّت به دامان اوست

به غير على كيست مشگل‌گشا * كه در آستين دست يزدان اوست

به جانش قسم كيمياى مراد * كفى خاك كوى غلامان اوست

به دل هركه را مهر مولا عليست * مرا اين دل‌وجان به قربان اوست

منه دامن درد او را ز كف * چو در سر تو را شوق درمان اوست

نباشد به تن غير بار گران * اگر سر نه در راه سامان اوست

كند هركه لب تر ز خُمّ غدير * چو « آرنگ » مست و غزلخوان اوست

آن شنيدى كه هيچ مرد كريم * تيغ بخشد به دشمن اندر جنگ

بشنو از داستان اين بخشش * تا زدايد تو را ز خاطر زنگ

خصم مولا على چو در ميدان * عرصه از هر طرف بر او شد تنگ

خواهش تيغ جان‌ستانش كرد * تا ز چنگش رهد بدين نيرنگ

بحر جود و كرم به جوش آمد * داد تيغش على بدون درنگ

شد دهان همه به حيرت باز * چون بديدند از او چنين آهنگ

گفت مولا به جمع لشگريان * ديد چون جمله واله و دلتنگ