سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٤

على ( ع ) و پرستارى از پيرمردى كه عليل و بيمار بود

تا سحر مىدهدم دلدارى * نكند هيچ دريغ از يارى

بجز او نيست مرا محرم راز * مىنمايد ز من او رفع نياز

او جوانمرد و بسى محترم است * معدن مهر و وفا و كرم است

لقمه ، خود بر دهنم ، بگذارد * همچو طفلان ، تر و خشكم دارد

دو شب است او كه به من سر نزده * مرغ دولت به سرم پر نزده

مانده‌ام منتظر و چشم‌به‌راه * خبرى نيست از آن دل آگاه

حضرت ، از نام و نشان كرد سؤال * پير را گشت دگرگون احوال

گفت : او نام خود افشا ننمود ، * پرده از راز وجودش نگشود

گرچه بىبهره‌ام از بينايى * تيره بينم ، فلك مينايى

ليك در آينهء روشن دل * آنچه دل خواست ببينم كامل

چشم سر گرچه نديده رخ او * چشم دل ديده رخ فرّخ او

مهر را تاب رخ ماهش نيست * ماه را راه به درگاهش نيست

مىنهادى به خرابه چو قدم * در و ديوار نمودى قد ، خم

ذرّه تا مهر بر آن مرد كريم * مىنمودى همه گويى تعظيم

از شعاع رخ آن آيت نور * مىزدى طعنه ، خرابه بر طور

چون دُرِ ذكر خدا او مىسفت * ما سِوى اللّه ، همه يا هو مىگفت

محرم راز دل من او بود * نغمهء ساز دل من ، او بود

شمع عمر من از او روشن بود * بر سرم سايهء مهرافكن ، بود

بود او مايهء آرام دلم ! * راستى زان همه لطفش خجلم !

اگر او مهر ، ز من برگيرد * اين دل خستهء من مىميرد

حسنين ، آه كشيدند ، ز دل * كه از او رشتهء الفت بگسل

ما هم از فرقت او پردرديم * كه ز دفنش همه برمىگرديم

فرق او تيغ جنايت بشكافت * او سوى مقصد و مقصود شتافت

او به ما گرچه پدر بود ، ولى * پدر جمله جهان بود على

پدر ما نه فقط رفت ز دست * كمر امّت اسلام شكست

اى دريغا كه يتيمان عرب * پدر خويش ز كف داد امشب

اى بس افتاده كه شد با غم جفت * وين دو شب با شكم گرسنه خفت