سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٣

چكامه « 1 »

گل بىخار

گل بىخار

خوشبخت آنكه پيروى ديو و دد نكرد * هر نيك و بد كه ديد نكو كرد و بد نكرد

در چند روز عمر به راه فرشته شد * گمره نگشت و پيروى ديو و دد نكرد

دانى كه كيست بيهده‌گوى ، آنكه در جهان * از نيكويى به خلق يكى گفت و صد نكرد

آن‌كس كه كرد پست‌تر از خويش را مدد * نشنيده‌ام كه بخت بلندش مدد نكرد

كج‌رو خرد نداشت كه در راه كج شتافت * يا راه راست را خردش گوشزد نكرد

ننهاد هيچ‌كس ز حد خويش پا برون * كش قاضى زمانه ، گرفتار حد نكرد

هرگز مخواه سود خود اندر زيان كس * اين كار زشت پيشه مگر بىخرد نكرد

به زان كسى كه دادستان است و دادده * سوداگرى به گيتى دادوستد نكرد

در جزر و مد دريا صد درس عبرت است * نادان كسى كاگهش اين جزر و مد نكرد

« بينش » به كيش من گل بىخار آن گليست * كز روى رشك عيب گل سرسبد نكرد

چكامه « 1 »

چكامه « 1 »

ما مملكتى خراب داريم * بنيان بقا بر آب داريم

در هر بلدى به انتخابى * غوغا پى انتخاب داريم

در هر گذرى هزار مشدى * داش و بزن و غراب داريم

لوطىِ سبيل‌چاقماقى * با حربه و پيشتاب داريم

قلّاده‌اى از فكل به تقليد * بر گردن خود طناب داريم

در خوردن مال وقف و ايتام * چون عمر سر شتاب داريم

در سور چو شير غاب هردم * صد حمله به روى قاب داريم

در كوى و گذر به يك‌دو باران * درياچه و منجلاب داريم

از خاك مضاف چون وزد باد * بر لحيهء خود خضاب داريم

با شوخ پسر به بزمها شب * تا صبح به سر شراب داريم

تا ظهر از آن شراب نوشين * در ديده خمار و خواب داريم


( 1 ) - دربارهء اوضاع زمان خود گفته است .