سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٠

رحمت بىپايان

كور و بينا

كور و بينا

گذشتى يكى كور از كوچه دوش * چراغى به دست و سبويى به دوش

ز تسخر به طعنه در آن تيره‌شب * به گفتن يكى عابر بىادب

تو را چون شب و روز يكسان بود * چه حاجت به شمع فروزان بود ؟

بخنديد كور و به پاسخ بگفت * كه نتوان ز تو اين حقيقت نهفت

چراغم بود بهر تو بىخرد * مرا نيست انديشهء حال خود

از افتادنم هيچ پرواى نيست * برون ز اختيارم سر و پاى نيست

گرفتم سر راه تو كوردل * مبادا در اين كوى پرلاى و گل

در اين تيره‌شب خويش بر من زنى * به ناگه سبوى مرا بشكنى

نه هركس كه شد بهره‌ور از بصر * ز بىديدگان است هشيارتر

بسا كس كه از ديده محروم بود * نه چيزيش مجهول و مكتوم بود

رحمت بىپايان

رحمت بىپايان

تا درگه تو چه راهها آمده‌ام * با ناله و اشك و آهها آمده‌ام

با آگهى از رحمت بىپايانت * بىواهمه از گناهها آمده‌ام