سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٨

بىوفايى

پاى همّت

پاى همّت

آمد خزان پيرى و فصل شباب رفت * دوران عمر زودگذر با شتاب رفت

نيكى به خلق كن كه پس از توبه هركجا * گويند بافسوس كه حيف آن جناب رفت

يك‌ذرّه نبودت ز بهايم تفاوتى * عمرت اگر هرآينه در خورد و خواب رفت

شد رستگار هر دوجهان آنكه روز و شب * با پاى همّت از پى كار ثواب رفت

بر ناتوانى من افتاده رحمتى * اى دستگير من كه ز تن صبر و تاب رفت

هركس به غير درگه تو حاجتى برد * در آرزوى آب به‌سوى سراب رفت

« بينا » به آستان تو آمد اميدوار * از دولت عنايت تو كامياب رفت

گذر عمر

گذر عمر

فراغت است تو را تا كه از گرفتارى * كجا خبر ز گرفتارى كسان دارى

مگر به خواب ببينم وصال روى تو را * نصيب كى شود اين موهبت به بيدارى

به ناله مىگذرد عمر من به روز و شبان * ولى چه سود به گوشت نمىرسد زارى

ز چشم زخم كسان دور چشم بيمارت * چه غم كشيده اگر كار من به بيمارى

چو فرصتيست تو را وقت را غنيمت دان * كه از وفا دل دل‌خسته‌اى به دست آرى

به حسن خلق دلى را چو شاد بتوان كرد * به هوش باش كسى را ز خود ميازارى

به زير بار علايق مرو كه اهل طريق * رسيده‌اند به سرمنزل از سبكبارى

ستم مكن به كسى تا كست ستم نكند * نبرده است كسى بهره از ستمكارى

كلام دلكش « بينا » چو شهد شيرين است * بجاست شهره اگر شد به نغز گفتارى

بىوفايى

بىوفايى

تا كه جانم دور از احباب شد * قطره‌اى دل بود و آن هم آب شد

در شكنج پيچ‌وتاب طره‌اش * بس به خود پيچيد دل بىتاب شد

جلوه‌گاه گوشهء ابروى او * عاشقان را قبله و محراب شد

قطره‌اى ساقى ز شهد لعل خويش * ريخت در ساغر شراب ناب شد

پرتوى از حسن عالمتاب او * تافت در شب جلوهء مهتاب شد

كفر گيسويش ره آيين عشق * رهزن ايمان شيخ و شاب شد