سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٤

مثنوى « 1 »

ديدن شام و سحر تا كى و چند * رؤيت شمس و قمر تا كى و چند

چند از اين خرّم و دلگير شدن * تا به كى گرسنه و سير شدن

شعر بيهوده نوشتن تا كى * تخم بىفايده كِشتن تا كى

طاير شعبده را پر دادن * بوى مشكين به جهان سر دادن

به فلك چرخ مرصع گفتن * به جهان مرغ ملمع گفتن

عشق مىورزم از آن با جانم * كه بود موهبت جانانم

آنچه آن را تن من زندان است * اثر زندهء جاويدان است

اثر دلبر اگر درد و غم است * نزد دلباختگان محترم است

مع‌ذلك به خداوند ودود * كه دلم سير شد از ملك وجود

در جوانى كه زمانيست شگفت * خدمت ملك مرا سخره گرفت

از همان دم ز دلم شادى رفت * بندگى آمد و آزادى رفت

اندر اين مدّت ، اندر پس بيست * كس نپرسيد كه « بيضائى » كيست

من يكى از شعراى سره‌ام * در فن و فضل و ادب نادره‌ام

رنج تحصيل فراوان بردم * با غم علم ، غم نان خوردم

با دو تحصيل سر آوردم روز * كرد جدّيتم آخر فيروز

حيف كان فكرت و انديشه نماند * شير پيشينه در اين بيشه نماند

هركه بيند به رخم ناله كند * يادم از مردهء صدساله كند

غم اطفال ، زبون كرد مرا * بندهء مردم دون كرد مرا

داده‌ام جامعه‌اى را تشكيل * كه دهد جامعه نامش فاميل

حاليا غصّهء آنها دارم * ور نه از خويش چه پروا دارم

دل ز اطفال دگر مانده گرو * به رفاه سه نفر مدرسه‌رو

چون پى مدرسه تجهيز كنند * آتش حسرت من تيز كنند

دخترى لاله‌رخ و جامه سياه * دو پسر چون دو مه او را همراه

يك بنفشه‌ست تو گويى بدرست * كز دو سويش دو گل سورى رست

باد و ژاله‌ست كه چون مرواريد * از دو سو بر ورق لاله چكيد

رويشان آتش جان دژم است * مويشان فكر مرا قيد غم است

كاش در راه من اين هيچ نبود * تا نيازم ز جهان هيچ نبود