سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٣

مثنوى « 1 »

بار افتاده

بار افتاده

يار بار افتاده را روزى كه بار افتاده است * در بر ياران ز چشم اعتبار افتاده است

اى سبكباران برانيد اندكى آهسته‌تر * كه مرا خر در وجل مانده و بار افتاده است

ياد آزادى برآرد دودم از سر تا به دهر * كار دل با آن كمند تابدار افتاده است

رنج راه كعبه از بهر طواف كوى اوست * ور نه سنگ خاره در هر رهگذر افتاده است

من پى محراب ابرويى به مسجد مىروم * ور نه پندارم كه مؤذن از منار افتاده است

همچو « بيضائى » دهد نقّاش را از جان درود * ديده هركس را بر آن نقش و نگار افتاده است

مثنوى « 1 »

مثنوى « 1 »

اى تب آتش به تنم در زده‌اى * در دلم آتش ديگر زده‌اى

كاش دانستمى اى نادره فن * چه كنى عاقبت كار به من

درجات تو همى عالى شد * تا چو نى قالب من خالى شد

رفت از جان و دلم تاب از تو * استخوانم همه شد آب از تو

اى دريغا كه توان هيچ نماند * در تن سوخته جان هيچ نماند

ور نه بگريختمى زين تب‌وتاب * به در و دشت و بيابان به‌شتاب

باللّه از سير جهان سير شدم * سوختم خسته شدم پير شدم

چند از اين زندگى لامانى * اى خوشا راحت جاويدانى

چند از اين شور و شغبها ديدن * روزها ديدن و شبها ديدن

دل از اين وضع مكرّر بگرفت * خاطرم از مه و اختر بگرفت


( 1 ) - اين شعر را در اواخر عمر و در حال بيمارى سروده است .