سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٢

مثنوى « 1 »

شهرى نيازمند به خلقى وطن‌پرست * بىشرم مردمى كه خيانت به دو كنند

ما را مگر به مجلس شورا وكيل نيست * تا از پى ترقّى ما گفتگو كنند

ما را نبود گر برشان آبرو رواست * از بهر خود ملاحظهء آبرو كنند

حلف و يمين بىعملان جز فريب نيست * صد بار اگر به چشمهء كوثر وضو كنند

« بيضائيا » دريدگى رخت بخت ما * باللّه گر اين دجاجله هرگز رفو كنند

مثنوى « 1 »

مثنوى « 1 »

اى وطن بر تو زار گريم من * همچو عشّاق بر تلال و دمن

وى كه از اوج عزّت و شادى * در حضيض مذلّت افتادى

پيش اگر بود پهنهء ايران * جاى گردان بيشهء شيران

مسقط الرّأس انبياء و رجال * مولد كيقباد و رستم زال

مىزد از خاك بانگ بر گردون * عدل نوشيروان و افريدون

اينك اين خاك پاك فيض آثار * دشت ظلم است و عرضهء آزار

بگذرى چون ز عدّه‌اى معلوم * همه اولاد او جهول و ظلوم

دزد گرديده يار قافله را * گرگ گرديده پاسبان گله را

كرده مشتى منافق و محتال * جاى در صدر انبياء و رجال

جور بيداد و ظلم و فسق و فساد * گشته شايع در اين خراب‌آباد

از حد افزون بود در اين اقليم * مادر دردمند و طفل يتيم

هست قوم مجوس را آيين * كه جهان را دو صانع است گزين

خير رحمت از آن يزدان است * اهرمن بهر شرّ و طغيان است

اوفتاده مگر به عالم زر * قرعهء اهرمن به اين كشور

ز چه گشتند اهرمن‌رويان * اندر اين خاك هر طرف رويان

شده چون بختى گسسته مهار * خيل بيگانه هر طرف سيّار

مىشمردند كاش بىكم‌وبيش * خانهء غير را چو خانهء خويش

آنچه بر ما رسيد از بيداد * يا رب از نو به ديگرى مرساد


( 1 ) - اين مثنوى را دربارهء اوضاع زمان خويش سروده است .