سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٠

كوى رضا « 1 »

ز آغوش گلى بايد كه با خورشيد پردازد * زهى همّت كه دارد بيشتر از پيشتر شبنم

نه چون بلبل ز گلچين بيم و خوف از باغبان دارد * بگيرد تنگ گل را تا سحر هر شب بر شبنم

فروغلطيد بر وى گل مگر اشكيست پندارى * كه بلبل از خيال گل فكنده از بصر شبنم

به ما تردامنان زاهد ز خشكى سرزنش كم كن * كه چشمى پاك دارد دامنش تر شد اگر شبنم

گل‌اندامى مگر « بيدار » در گلشن خراميده * كه از ديدار او شد اشك غم پا تا به سر شبنم

كوى رضا « 1 »

كوى رضا « 1 »

آماده شو دلا ! كه به كوى رضا رويم * بيمار و خسته‌ايم به دارالشّفا رويم

كار از پزشك و دارو و درمان گذشته است * بهر شفا بيا كه به كوى رضا رويم

ما را ميسّر است ز درگاهِ او شفا * بر هر درى به بُوى مداوا چرا رويم

ما هر دو اى نسيم ضعيفيم و دردمند * دستم بگير تا من و تو پابه‌پا رويم

دردا كه عمر طى شد و روشن نشد كه ما * با جانِ دردمند ز دنيا كجا رويم

آيا بُود كه بخت شود يار و لُطفِ دوست * كارى كند كه در حرم كبريا شويم


( 1 ) - اين غزل آخرين سرودهء شاعر در بستر بيمارى است .