سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٨

دريغ مدار

مرغ حق

مرغ حق

هركه همچون صبحدم دارد هواى نيم‌شب * گرد غم از دل زدايد با صفاى نيم‌شب

گر وصال دوست خواهى يك‌زمان از كف منه * ناله‌هاى نيمروز و گريه‌هاى نيم‌شب

الفتى دارد خدايا با دل شب واگذار * نيم‌شب را بهر ما ، ما را براى نيم‌شب

صد چو ملك نيمروزش هست در زير نگين * آرى آرى پادشه باشد گداى نيم‌شب

مرغ حقّ از كاروانِ رفته مىگويد سخن * بىخبر در خواب و غافل زين دراى نيم‌شب

محنت گفت‌وشنود مردمم « بيدار » كشت * آفرين بر خلوت راحت‌فزاى نيم‌شب

نامهربان

نامهربان

مىروم از كويش امّا تاب تنهاييم نيست * گر شكيبايى تو اى دل من شكيباييم نيست

همچو نى از بندبندم ناله مىآيد برون * فاش گويم دور از آن لب ، تاب تنهاييم نيست

يك نظر ديديم رويش را و از خود رفته‌ايم * فرصتى تا بار ديگر ما به خود آييم نيست

من تنى رنجور و بار هجر سنگين است و سخت * رحمى اى نامهربان باللّه تواناييم نيست

چون حبابى ديده بگشوديم و در دريا شديم * هرچه هست از اوست حرفى از من و ماييم نيست

دريغ مدار

دريغ مدار

چو اشك عاقبت از چشمت اى نگار فتادم * بلى ز چشم تو و چشم روزگار فتادم

به ساغرى كه به ياد لبت زدم شدم از خود * به جمع باده‌گساران ز اعتبار فتادم

براى ديدن رويت ز شوق و ضعف به كويت * چو باد خاستم از جاى و چون غبار فتادم

كزم دريغ مدار از من اى نسيم بهاران * كه از سموم خزانى ز برگ و بار فتادم

كسان به وصل گلى شاد در وطن من محزون * چو لاله داغ به دل از غم ديار فتادم

بلاى اوّل « بيدار » مبتلاى تو بود * ز دست دل به بلا من هزار بار فتادم