سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٠

حماسهء بابك

دژخيم بىدرنگ به كف كرد * بازوى بابك از پى فرمان

خنجر براند تا زبن افكند * بازوى او كه بازوى ايران

* *

دست دگر ز خون خود آكند * رخ را خضاب كرد بدان خون

فرياد زد خليفه كه بر رخ * خون‌ريزى از چه ، كافر ملعون ؟

* *

بابك ز دل خروش برآورد * اى تو عدوى مرد و نه خود مرد

مرگ است و مهلكهء غم آن است * رخساره‌ام ز درد شود زرد

* *

گلگون به خون كنم رخ خود را * تا لاله‌گون ، شود ، نشود زرد

خواهم كه تو نبينى از ايران * با رنگ زرد مردن يك مرد

* *

دژخيم تا كه بيش فزايد * بر شادى خليفه به خنجر

افكند دست ديگر بابك * و آنگه زبان و چشم و پى و سر

* *

زان قطعه‌قطعه پيكر بىجان * پر مىكشيد ناله به كيهان

در لابه‌لاى ناله خروشى * افكند لرزه در دل ايوان

* *

هركس گشود گوش كه شايد * دريابد آن نواى پريشان

يك حرف بود و جمله شنيدند : * اى جان فداى نام تو ايران

* *

ايران ز خون بابك خالى * بر جبهه نقش كرد به ماتم

آن رنگ سرخ پرچم جاويد * خون وى است و جامهء او هم


- مقصود افشين است .