سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٩

حماسهء بابك

آن سرخ جامه‌اى كه بنوشيد * خون عرب به شادى گبران

آيا تويى ؟ به مردى ، بابك * گفتا بلى ، و شادم از آن

* *

گر مىگشود دهر ستم كيش * دستى كه بسته‌اى تو به زنجير

خون تو ره نبرده به دين را * آن‌گونه خورد مى كه كسى شير

* *

دانى سزاى چون تو كسى چيست ؟ * دانم تو را ، كه خادم مرگى

ديگر كه راه عشق وطن را * جز مرگ ، نيست زادى و برگى

* *

آنگاه همچو كوه كه جنبد * يا تندرى كه بركشد آوا

غريد بابك اى وطن ، ايران * جاويد ، مان چو مهر و اوستا

* *

آشفت و برفروخت خليفه * آن‌سان كه نعره زد : به كجاييد ؟

حاجب ! كجاست شحنه و دژخيم * مردم‌كُشان خاص ، بياييد

* *

يك‌لحظه در برابر بابك * جوشيد از زمين و هوا تيغ

خورشيدچهر بابك آن دم * پرتو نهفت در پس آن ميغ

* *

دژخيم آستين زده بالا * خنجر به كف ستاده به فرمان

تا بفكند سر از تن بابك * بنهاده گوش ، امر رسد ، ران

* *

افكنده معتصم سوى بابك * زهر تبسّمى به نگاهى

مفتون خون خويشتنش ديد * بنهفت كينه در تف آهى

* *

دژخيم : زين مجوس جفاجو * حالى دو دست شومش بشكن

و آن پنجه‌ها كه خون عرب را * بر خويش بست بشكن و بفكن

* *