سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٩

نام كودكى

گويدم بنشين و من با چابكى * جاى گيرم در كنار دوستان

مىگشايم دفتر مشق و حساب * تا شوم در كار يار دوستان

* *

دفترم بىعيب و مشقم بىخطاست * درسها را يك‌به‌يك دارم به ياد

دل نمىگنجد ز شادى در برم * زانكه خرسند است از من اوستاد

* *

با نشانيهاى از خود ساخته * دوستان را ياورم در امتحان

در تميز سين و صاد و غين و قاف * مىكند دستم نشانيها عيان

* *

و ان مراقب غافل از نيرنگ ما * سخت مىنازد به كار خويشتن

من به افسون پيش چشم باز او * مىدهم يارى به يار خويشتن

* *

زنگ تفريح است و صحن مدرسه * پرهياهو از هجوم كودكان

فوجى از زندانيان خردسال * رسته از بندند گويى ناگهان

* *

در چنان هنگامهء پرشوق و شور * كودكان را نيست پرواى كسى

افكند اين از سر يارى كلاه * وان ربايد كفش از پاى كسى

* *

صلح و جنگ و قهر و الفت باهم است * در ره و رفتار آنان جلوه‌گر

لحظه‌اى جويند كين و كشمكش * لحظه‌اى خواهند مهر يكدگر

* *

آن منم در جمع ياران قصّه‌گوى * از حديث رستم و اسفنديار

يا ز رزم طوس نوذر با فرود * بر ستيغ كوه و در گرد حصار

* *

داستان دلچسب و راوى خوش‌سخن * مستمع را سوى من چشم است و گوش

قصّهء مهرش كند آرام و رام * داستان جنگش آرد در خروش . . . »

* *