سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٨

نام كودكى

از ديدنش مباد مرا ديده بىنصيب * تا اعتبار ديدهء روشن به ديدن است

مادر ، زن است و لاجرم از ديد حسّ و عقل * چون بنگرى گزيدهء نوع بشر زن است

ركن عظيم كعبه هستى زن است ، زن * بپذير كاين حديث به حجّت مبرهن است

داند خرد كه پرورش نسل آدمى * فنّيست بس خطير و زن‌استاد اين فن است

كودك به كوى امن‌وامان ره نمىبرد * او را اگر به سايهء مادر ، نه مأمن است

هر مردكش به خانه زنى غمگسار نيست * دود غمش سزاست كه آن خانه گلخن است

شادى ز روى مادر و زن جوى و غم مخور * گر مام روزگار ز شادى سترون است

نام كودكى

نام كودكى

دوستى ديرينه‌ام در رهگذار * خواند چون طفلان به نام كودكى

زان ندا گفتى شرابى خوشگوار * ريخت در كامم ز جام كودكى

* *

خوش‌دل و سرمست ، با پاى خيال * راه عمر رفته را باز آمدم

در دبستان با دگر نوباوگان * بار ديگر يار و دمساز آمدم

* *

« آن منم كز خانه بيرون تاخته * بامدادان رو به راه مدرسه

از بلاى خانه تا گردم رها * مىگريزم در پناه مدرسه

* *

مادر و من بنديان خانه‌ايم * وان سراى شوم پى زندان ما

هردم از اهريمنى كژدم‌سرشت * نيش دردى مىخلد بر جان ما

* *

خود گرفتم زن اسير فرد شد * با اسيران اين ستم كردن چرا

ور بود فرزند اميد خاندان * كينه‌توزى بىگنه با من چرا

* *

آن منم در جامهء خاكسترى * خرمنى از موى مشكين بر سرم

اوستادم تا دهد اذن دخول * ايستاده لرزلرزان بر درم

* *