سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٣

لايق ديدن

اى مايهء هستى و اميد من * آخر ز تو من چه بار و بر دارم

زان چشم سياه فتنه‌انگيزت * بر جان همه‌روزه نيشتر دارم

من فخر كنم به عشق و ايمانم * تو فخر كنى كه سيم و زر دارم

دانم كه در اين محيط دون‌پرور * با اين دو متاع خود ضرر دارم

دانم كه به جرم پاكدامانى * بر دامن خويشتن شرر دارم

ليكن نكنم نظر بر اين دنيا * زيراكه بر آسمان گذر دارم

گويى كه مرا ز خود نمىرانى * افسوس كه من سر دگر دارم

افسانهء عشق ما دراز آمد * خواهم كه فسانه مختصر دارم

لايق ديدن

لايق ديدن

باور از بخت نبودم كه تو با من باشى * اى كه بهتر ز گل و لاله و سوسن باشى

اى دل زار سياهى شد و خورشيد دميد * از چه تا صبح پى ناله و شيون باشى

ديده بگشاى كه تابيد ز مشرق خورشيد * اگر اى ديدهء من لايق ديدن باشى

شب هجران سپرى گشت ، تو هم اى دل زار * تا به كى در پى ويرانه چو كوكن باشى

آيى ار بر سر كويم ز ره مهر و وفا * پاى بگذار كه بر ديدهء روشن باشى

* *

سوختم ز آتش هجران و نكردى يادم * اى كه داراى دلى سخت چو آهن باشى

همچو بيژن به ته چاه اسيرم چه شود * چون منيژه ز وفا همدم بيژن باشى

از پى دوستىات خلق مرا دشمن شد * با من سوخته از چيست كه دشمن باشى

دل به دست تو سپردم كه نگاهش دارى * نه كه از بهر دل غم‌زده رهزن باشى

راستى خلقت ما وصلهء ناجورى بود * اى فلك كاش به يكباره سترون باشى

ترسم آخر به حقيقت نرسى « بهروزى » * تو كه اندر هوس جان و سر و تن باشى