سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠٧

وصف الحال

وصف الحال

وصف الحال

در مسير عمر ، صيّاد اجل گسترده دامى * فرصتت كى باد ، گيرى تا كه از اين عمر كامى

در شگفتم ، ساغر عيش و نشاطم كى تهى شد * چون ننوشيدم ز صهباى جوانى چند جامى

رنجها بردم به امّيد مراد گنج‌يابان * زخمها در سينه پروردم به توفيق مقامى

اى دريغا مردم اندر حسرت و زخم دلم را * نيست از اين عمر باقيمانده چشم التيامى

راستى چون صرف كردم پيشه اندر سرفرازى * تا بيابم احترامى ، تا بجويم احتشامى

سالها خون خوردم از رنج حوادث همچو نافه * تا عبيرآسا معنبر گرددم شايد مشامى

غفلت از آن داشتم كز طالع بد چرخ كج‌رو * چون خسم پنداشت خواهد در مقام انتقامى

حاليا دانستم اندر حسن خدمت نيست اجرى * نى حيا اندر محيّا ، نى سلامت در سلامى

بر سپيدى مىگرايد كم‌كَمَك موى سياهم * برف پيرى مىنشيند لاجرم بر پشت بامى « 1 »

زين سبب اشكم روان از ناودان چشم و نبود * اين عجب كز برف ريزد آب و آب پردوامى

بحث « بهروزى » در اين موضوع بىحاصل ، چه حاصل * به بود ماند كه پنهان همچو معنى در كلامى


( 1 ) - اين بيت و بيت بعد نقل به معنى از حكيم نظامى گنجوى است كه قصيدهء معروف خود را در توصيف پيرى بدين مضمون سروده است : نشست برف گران بر سرم ز موى سپيد * ز پست گشتن بام وجود در خطرم به قلّه‌اى كه بر او برف ريزد ، آيد آب * همين بود سبب آب ، كايد از بصرم . . .