سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٩

صبح اميد

در عبادت شوى چو مستغرق * مات مانند انبياء عظام

چون به محراب پا نهى رويت * مىدرخشد چو مهر زرّين‌فام

برگزيده خداى مريم را * بر زنان زمان خويش تمام

ليك حق برگزيده است تو را * بر زنان از نخست تا فرجام

* *

آنكه مجموعهء فضائل بود * گشت آزرده‌خاطر از آلام

زان بلاها كه ريخت بر جانش * روز روشن به چشم وى شد شام

خسته پهلو و بازوان مجروح * اشكها سرخ و ناله‌ها آرام

بعد مرگ پدر چه در دل داشت * كه بپژمرد اين‌چنين ناكام

اى دريغا كه در جوانى مرد * آنكه وى بود قبلهء اسلام

گاه ديدار روى فرزندان * كرد در زير خاك تيره مُقام

بيت وحى از غمش سيه پوشيد * اشكها ريخت ديدهء ايّام

با كه گويم كه دخت پيغمبر * دفن شد در مدينه شب‌هنگام

از كه پرسم كه از چه مىناليد ؟ * بعد مرگ پدر هماره مدام

چون ننالم كه تربت پاكش * نيست معلوم بر خواص و عوام ؟

عاقلان را اشارتى كافيست * لب فروبند « بهجتى » ز كلام

صبح اميد

صبح اميد

در كوى دوست دل به دلارام مىرسد * تشويش مىگريزد و آرام مىرسد

غمگين مباش ، صبح درخشان آرزو * بعد از گذشت تيرگى شام مىرسد

صبح اميد مىشكفد از شب سياه * غمهاى ديرپاى به اتمام مىرسد

خورشيد روى يار برون آيد از حجاب * شادى شكفته ، با رخ پدرام مىرسد

در باغ جان بهار پر از لاله مىدمد * پاييز سخت و سرد به فرجام مىرسد

ياران ، خداى را ببريدم به بوستان * بوى گل و شكوفهء بادام مىرسد

جانم فداى مستى و آفات بىخودى * آن لحظه‌ها كه لب به لب جام مىرسد

از جذبهء نگاه تو دل مست مىشود * تشويش مىگريزد و آرام مىرسد