سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٨

در ستايش فاطمهء زهرا عليها سلام

كيمياى سعادت

كيمياى سعادت

محبّت كيمياى رستگاريست * محبّت مايهء اميدواريست

محبّت مىنشاند نور امّيد * رساند ذرّه‌اى را تا به خورشيد

اگر پاى محبّت در ميان است * خس و خاشاك اين ره پرنيان است

مرا شور محبّت بود در سر * دل ما را محبّت گشت رهبر

مرا بگذشت سالى سخت بىنور * كه بودم از جوار رحمتش دور

شبى شور ولايش شعله افروخت * وجودم را به نور عشق خود سوخت

شدستم رهسپار كوى دلدار * به امّيدى كه ما را هم دهد بار

بود آلوده‌جانى را پذيرند ؟ * چو من افتاده‌اى را دست گيرند

در اين درگه مطيعان را نوازند * گنهكاران و محرومان چه سازند

منم بيچاره‌اى از دوست رانده * گنهكارى ذليل و خوار مانده

اگر دستم نگيرى نيست را هم * پناهم گر نباشى بىپناهم

مرا شوق و اميد از منزلى دور * كشانده سوى تو ، مشتاق و رنجور

عجب بااين‌همه آمال و اميد * مكن ما را ز لطف خويش نوميد

رضا اى مظهر الطاف دادار * بكن رحمى بر اين جان گرفتار

چو خوان رحمتى گسترده دارى * مشو راضى مرا ضايع گذارى

گدايى چشم بر درگاه و دل‌ريش * مروّت نيست رانى از در خويش

در ستايش فاطمهء زهرا عليها سلام

در ستايش فاطمهء زهرا عليها سلام

اى صفاى بهار و روح قيام * اى فروغ دو ديدهء اسلام

در جلالت شبيه پيغمبر * در كرامت قرين خير انام

گر نبودى على نبودت كُفو * در جميع طوايف و اقوام

چه مقامى تو را بود كه نبى * بوسدت دست و بويدت اندام

اين چه دختر كه مادر پدر است * وين چه مادر كه با پدر همگام

در رضايش رضايت داور * اين چه رفعت چه منزلت چه مقام ؟ !

اين تو را فخر بس‌كه مىباشى * دختر مصطفاى امّ امام

در خطابه عليه استبداد * تيغ تيز زبان كشى ز نيام