سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٧

مناجات

تشنه‌لبى در كنار دريا

تشنه‌لبى در كنار دريا

سالها رفت كه من واله و شيدا بودم * راه‌گم‌كرده و سرگشته و تنها بودم

بهر يك جرعه بسا گرد جهان مىگشتم * از عطش سوخته و بر لب دريا بودم

همچو نى پر ز گره بود همه هستى من * خالى از خويش و پر از شوق و تمنّا بودم

در وجود من دلخسته بهارى چو نبود * عاشق دامن دشت و دل صحرا بودم

اى دريغا حرم دوست به دشمن دادم * وى فسوسا كه در اين واديه پويا بودم

روزهاى خوش و ايّام جوانى مىرفت * عمر مىكاست و من محو تماشا بودم

وين زيانها همه از بىخبرى رفت به من * كاش ز اسرار جهان عالم و دانا بودم

خنك آن لحظه كه دل در تپش ياد تو بود * در طريق طلب وصل تو پويا بودم

ياد خدا

ياد خدا

ياد خدا انيس دل عاشقان بود * بىياد او بهار دل ما خزان بود

بىياد او سفينهء دل را قرار نيست * ذكرش حياتبخش دل ناتوان بود

گر روز و شب ثناى تو گويم ، نگفته‌ام * از صد يكى ، اگر همه اعضا زبان بود

اى مهربان خداى به عالم ترحّمى * روزم سياه و بار گناهم گران بود

پيوسته در شگفتم از احوال خويشتن * پيرى رسيد و طبع تباهى جوان بود

اى واى اگر به خود نفسى واگذاريم * خوش آن دمى كه لطف توام سايبان بود

بر آستان بندگىات سر نهاده‌ايم * ما را كجا هواى مقام كيان بود

آميخته است عشق تو در تاروپود من * چون نكهتى ، كه در دل گلها نهان بود

مناجات

مناجات

الهى دلى ده كه راه تو پويد * زبانى كه دايم ثناى تو گويد

سرى ده كه بر آستان تو سايم * روانى كه جز راه عرفان نپويد

نگاهى كه جز ذات پاكت نبيند * مشامى كه جز عطر معنى نبويد

وجودى كه جز جذبه‌هاى جمالت * بود آنچه در صحنهء دل بشويد

شبى كز دعا و مناجات روشن * نهالى كه جز خير در آن نرويد

به حقّ جلالت دلم را چنان كن * كه جز تو نخواهد كه جز تو نجويد