سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٣

بىخبرى

« بهار » طبع من شكفته شد چو من * مديح صلح گفتم و ثناى او

بر اين چكامه آفرين كند كسى * كه پارسى شناسد و بهاى او

شد اقتدا به اوستاد دامغان * « فغان از اين غراب بين و واى او »

ضلال و دلال

ضلال و دلال

ديدم به بصره دختركى اعجمىنسب * روشن نموده شهر به نور جمال خويش

مىخواند درس قرآن در پيش شيخ شهر * و ز شيخ دل ربوده به غنج و دلال خويش

مىداد شيخ درس « ضلال مبين » به او * و آهنگ ضاد رفته به اوج كمال خويش

دختر نداشت طاقت گفتار حرف ضاد * با آن دهان كوچك غنچه‌مثال خويش

مىداد شيخ را به « دلال مبين » جواب * وان شيخ مىنمود مكرّر مقال خويش

گفتم به شيخ راه ضلال اين‌قدر مپوى * كاين شوخ منصرف نشود از خيال خويش

بهتر همان بود كه بمانيد هر دوان * او در دلال خويش و تو اندر ضلال خويش

بىخبرى

بىخبرى

گر بدانم كه جهان دگريست * و ز پس مرگ همانا خبريست

ننهم دل به هوا و هوسى * و اندر اين نشئه نمانم نفسى

اى دريغا كه بشر كور و كر است * و ز سرانجام جهان بىخبر است

كاش بودى پس مردن چيزى * حشرى و نشرى و رستاخيزى

پس اين قافله جز گردى نيست * بدتر از بىخبرى دردى نيست

مخبران را ز دليل امساك است * گفته‌هاى همه شبهت‌ناك است

آنكه خود نيست ز مشهود آگاه * كى به اسرار نهان يابد راه

انبيا حرف حكيمانه زدند * و ز پى نظم جهان چانه زدند

حكما راست در اين بحث خلاف * نسزد گرد چنين كعبه طواف

عارفانى كه ز راز آگاهند * جملگى محو فنا فى اللّه‌اند

همه گويند كه بىچون‌وچرا * نيست موجود دگر غير خدا

آدمى جزء وجود ازل است * چون وجود ازلى لم‌يزل است

روح يك روح و صور بىپايان * وين بدنها همه زنده‌ست به جان