سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٢

جغد جنگ

تو گفتى آنكه دوزخ اندر او دهان * گشاد و دم برون زد اژدهاى او

سپس به دم فرو كشيد سربه‌سر * ز خلق و وحش و طير و چارپاى او

شد آدمى به‌سان مرغ بابزن * فرسپ « 1 » خانه گشت گردناى « 2 » او

بود يقين كه زى خراب ره برد * كسى كه شد غراب رهنماى او

به خاك مشرق ازچه‌رو زنند ره ؟ * جهانخواران غرب و اولياى او

گرفتم آنكه ديگ شد گشاد سر * كجاست شرم گربه و حياى او

كسى كه در دلش بجز هواى زر * نيافريده بويه‌اى خداى او

رفاه و ايمنى طمع مدار هان * ز كشورى كه گشت مبتلاى او

به خويشتن هوان و خوارى افكند * كسى كه در دل افكند هواى او

نهند منّت نداده بر سرت * و گر دهند چيست ماجراى او

به نان و ارزنت بساز و كن حذر * ز گندم و جو و مس و طلاى او

بسانِ كَه ، كه سوى كهربا رود * رود زر تو سوى كيمياى او

نه دوستيش خواهم و نه دشمنى * بترسم از غرور و كبرياى او

همه فريب و حيلت است و رهزنى * مخور فريب جاه و اعتلاى او

غناى اوست ز اشك چشم رنجبر * مبين به چشم ساده در غناى او

عطاش را نخواهم و لقاش را * كه شوم‌تر لقاش از عطاى او

لقاى او پليد چون عطاى وى * عطاى وى كريه چون لقاى او

* *

كجاست روزگار صلح و ايمنى * شكفته مرز و باغ دلگشاى او

كجاست عهد راستى و مردمى * فروغ عشق و تابش و ضياى او

كجاست دور يارى و برابرى * حيات جاودانى و صفاى او

زهى كبوتر سپيد آشتى * كه دل برد سرود جانفزاى او

رسيد وقت آنكه « جغد جنگ » را * جدا كنند سر به پيش پاى او

* *


( 1 ) - فرسپ : چوب بزرگى كه سقف خانه را بدان پوشند ( 2 ) - گردنا : سيخ كباب