سخنوران نامى معاصر ايران ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩

انديشهء واهى !

در نيام كام شد تيغ زبان ما نهفته * سر به زير بال كرد اين طوطى گويا نهفته

غنچه‌سان دارم به دل صد پرده خون امّا خموشم * راز من بگذارد از اين چشم خون‌پالا نهفته

كار گل آخر به رسوايى كشيد از خودنمايى * راز خون چون غنچه اى دل ، گوش دارى تا نهفته

گشته دريايى ز خون از غم دل دريادل من * قطره ديدستى كه در دل باشدش دريا نهفته ؟

رخ مپوش از من كه نتواند شدن با پرده‌پوشى * در نقاب لفظ روى شاهد معنا نهفته

تا كه آغازد سخن را با زبان غمره ، دارد * ترك مستت صد جهان معنى به يك ايما نهفته

همّتى اى مرغ جان تا بر شكافى بيضهء تن * چند مانى در صدف اى گوهر والانهفته

سيرت هركس بود از صورت حالش هويدا * بىسبب خواهند خلق اين معنى پيدا نهفته

از حقايق زاهد كوتاه‌بين آگه نباشد * راز دخت رز بود از ساغر و مينا نهفته

همچو مينا بىخبر از شور مستيهاست « آذر » * گرچه شيخ پاك‌دامن مىكشد صهبا نهفته

چو بينم در چمن پايان كار گل پريشانى * نهم چون غنچه سر بر دامن سردرگريبانى

در اين گلشن به امّيد چه خندد غنچهء دلتنگ * كه شبنم راست بيم از تهمت آلوده دامانى

به ياد تيره‌روزيهاى خود با اشك دمسازم * به پيش روى زنگى مىكنم آيينه‌گردانى

به پاى اشك‌ريزان گلاب آخر گل آگه شد * كه دارد هرزه‌خنديها ز پى اشك پشيمانى